Du champagne! Irina’s bruisende zevende

Leven in Frankrijk, Parijs-special herfst 2011

Door Colin van Heezik

De Nederlandse Irina Manoliu (35) woont in Parijs en werkt bij Dom Pérignon. Een portret van Irina en haar wijk, het verrassende Quartier Saint-Dominique, door oud-klasgenoot Colin van Heezik.

Als je goed luistert, maakt champagne hetzelfde geluid in zijn schuim en zijn glas als de zee op het strand

                                                Max Jacob (1876-1944)

Irina groeide op in Heiloo, achter de Noord-Hollandse duinen. Wij waren klasgenootjes. Na vijftien jaar kom ik haar weer tegen, in Café Stanislavski Amsterdam. Irina, ja, ik weet haar naam nog. Ze speelde piano, net als ik, maar beter… op een muziekavond van het Gymnasium maakte ze indruk met een Prelude van Rachmaninov, nadat ik net een zenuwachtig walsje van Chopin had gepingeld. De volgende dag gaf ze me nog wat tips: hoe ik die wals het beste kon spelen, qua dynamiek in het derde deel.

Nu, vijftien jaar later, herken ik haar onmiddellijk. Het is winter en Irina draagt een sjaal waarop ik de letters V en R lees. Victor en Rolf, vermoedelijk. Zoiets zie je de vrouwen in Amsterdam niet vaak dragen. Maar, zo blijkt, Irina is slechts op bezoek in Amsterdam. Ze werkt tegenwoordig in Parijs, vertelt ze enthousiast, op het hoofdkantoor van Dom Pérignon. Als senior brand manager ontwikkelt ze nieuwe producten voor het vermaarde champagnemerk. Irina is nu 35 en woont in het zevende arrondissement, tussen het Champ de Mars en de Esplanade des Invalides. Om precies te zijn in de rue St Dominique, in de schaduw van de Eiffeltoren en nabij de gezellige markt van de rue Cler.

Ik stel voor haar te interviewen voor Leven in Frankrijk. Maar we wachten tot het voorjaar, om de mooiste foto’s van haar buurt te kunnen maken. Een goed idee. Wanneer ik een goed half jaar later door Parijs loop, is het mei en zijn de bomen volop in bloei. Dit is het Parijs dat Aznavour bezong : als de knoppen uitkomen en een nieuwe jeugd de oude stad jong maakt. J’aime Paris au mois de mai.

Ik dacht altijd dat het zevende een buurt was met statige Ambassades en kille Ministeries, waar een enkel oud dametje haar hondje uitliet. Maar dat zevende zie ik vandaag nergens. Wie hier op een vrijdagmiddag rond lunchtijd rondloopt, ziet een uiterst levendige wijk met heerlijke terrassen en prachtige mensen. Ik tref Irina en de fotografe in de Bar du Central, een verrukkelijk café op nummer 99 van de rue St Dominique. Je waant je hier in een zwart-wit-film van Jean-Luc Godard, met Jean-Paul Belmondo die een sigaret in de mondhoek laat bungelen terwijl Jean Seberg langsloopt met de Herald Tribune.

‘Iedereen was verbaasd,’ vertelt Irina, ‘toen ik na mijn gymnasium naar de hotelschool wilde. Waarom ga je niet naar de universiteit? Maar ik zette door. Een paar jaar later werkte ik in New York bij een tophotel. Het was nog vóórdat Sex & The City bestond, maar ik had met mijn vriendinnen al de tijd van mijn leven in The Big Apple. Work hard, play hard. We werkten allemaal in een andere sector, zodat we elke avond wel ergens met z’n allen naar een feestje konden. En dat deden we! Maar na een paar jaar keihard werken en feesten vond ik het mooi geweest.’

Irina besloot een tweede studie te doen, aan de prestigieuze Grande Ecole voor economen en bedrijfskundigen, HEC, in Parijs. Ze deed er nog even een MBA achteraan, om ook als manager voldoende onderlegd te zijn. ‘Toen werkte ik een aantal jaren voor L’Oréal, wat erg leuk was. Voor marketing is L’Oréal de beste leerschool. En zo ben ik dan beland bij Dom Pérignon.’

Over champagne kan Irina eindeloos praten. Wisten we dat elke druif met de hand wordt geplukt? Ze vertelt over de techniek van assemblage: het samenstellen de perfecte champagne uit verschillende druivensappen. De uitvinder van deze techniek is Dom Pérignon (1638-1671), de monnik die in een benedictijner abdij in Hautvillers bedacht dat de champagne misschien wel lekkerder zou worden als je verschillende cépages zou vermengen.

Na de assemblage moet de champagne minstens vijftien maanden liggen, drie jaar in het geval van een champagne millésimé : een champagne die uitsluitend uit de oogst van dat jaar is samengesteld. Dom Pérignon-champagne, vertelt Irina, is altijd millésimé en moet minstens zeven jaar liggen. En ja, natuurlijk is Dom Pérignon de beste champagne ter wereld… Aznavour drinkt nooit een ander merk en ook Sean Connery bestelde in de vroegere James Bond-films nog Dom Pérignon, voordat – naar verluidt – concurrent Bolinger een sponsorcontract met de makers sloot.

Vanaf de Bar du Central lopen we naar de eerste lievelingsplek van Irina, boekhandel Tome Dom op nummer 81 van de rue St Dominique. Een typisch Franse librairie waar je de rest van de middag zou kunnen blijven. Alleen al het sobere uiterlijk van Franse boeken is fijn: niks hardcover met foto, altijd een eenvoudige softcover zonder plaatje. Op ieder boek van Tome Dom zit een briefje geplakt met een handgeschreven recensie van drie zinnen. ‘Heeft u al deze boeken zelf gelezen?’ vraagt Irina. ‘Mais bien-sûr!’ klinkt het bijna beledigd. Een librairiste is in Frankrijk niet zomaar een verkoper, hij is bovenal literatuurliefhebber.

Le Moulin de la Vierge, even verderop aan de overkant (nummer 64), is een van de oudste bakkerijtjes van Parijs. Het interieur, een lust voor het oog, neemt je een eeuw terug in de tijd, met zijn donkere houttinten, schaarse verlichting en spiegels. De Parijzenaars uit die tijd wisten wel hoe ze de grijze luchten moesten vergeten; ze schilderden gewoon een prachtige azuurhemel op hun tegelplafond. Geniet hier van een mille-feuilles, een macaron of een croissant en proef het wonder van Franse patisserie. Het lijkt hier zo gewoon, maar bedenk dat je in alle 9.374.614 vierkante meters van een land als de Verenigde Staten, waar alle Westerse rijkdom voorhanden is, niet één croissant zoals deze zult vinden.     

We wandelen verder, door de rue Amélie, waar we Irina’s favoriete antiekwinkel bezoeken, die ook eigentijdse meubels verkoopt. De spiegels zijn hier schitterend, vooral die ene met een Roi Soleil-design: een rond blad met gouden zonnestralen. Ja, de bourgeoisie van het zevende houdt van pracht en praal. Ook de mooie stoffen waarvan je je gordijnen kunt laten maken, verraden een nostalgie naar de tijden van de Zonnekoning. De Franse adel mag hier dan langzaam het veld ruimen voor Amerikanen op zoek naar een second home, de dominante smaak is nog altijd die van een aristocraat die zich met alle luxe wil omringen.

Het is nu twaalf uur en een voorjaarszonnetje verlicht de vanille gevels van de huizen. Inmiddels lopen we over de markt van de rue Cler, waar Irina vaak een praatje maakt met de fleuriste op nummer 46:  een reuze leuke man die elke week naar Aalsmeer rijdt om zijn bloemen in te kopen. Jawel, alles wat hier gekocht wordt door de Parijse elite, zijn authentiek Hollandse ruikers.

We moeten ons inhouden om niet al neer te strijken bij Le Petit Clerc, het leukste terrasje van de rue Cler, hoewel ook Café Central en Café du Marché ons verleidelijk toelachen. Een foto maken van Le Petit Clerc? Aïe Aïe! De eigenaar stapt dadelijk op ons af: weten wij wel dat hier een gewaardeerde cliënt zou kunnen lunchen met een vrouw die niet zijn echtgenote is? Langzaam dringen de woorden tot ons door: ‘avec une femme qui n’est pas son épouse…’. Men wil niet gesnapt worden met zijn minnares. De maîtresse is een courant verschijnsel, in deze chique buurt van Parijs nog méér dan elders in dit land van stoute presidenten als Jacques Chirac en François Mitterrand, die hun minnaressen ’s avonds laat per limousine aan de voordeur van het Elysée lieten bezorgen. 

We lopen langs La Fontaine de Mars, de beroemde brasserie op nummer 129 van de rue St Dominique. Hier kwam Barack Obama een gigot d’agneau eten in juni 2009 nadat hij in Colleville-sur-Mer de landing van de geallieerde troepen in Normandië gevierd had. We lopen verder, door de rue Sedillot, waar een winkeltje met ludieke verkeersborden onze aandacht trekt. ‘Fin d’interdiction de s’amuser’ (einde verbod op plezier), bijvoorbeeld. Het is typisch voor het charmante zevende dat ik vandaag ontdek.

Bij restaurant Il Sorrentino draait de ober een goddelijk ogende tagliatelle door een grote, uitgeholde  parmezaan. Ja, vanavond komen we terug om deze tagliatelle aux cèpes et au foie gras te proeven, maar nu valt de keuze op Le Petit Clerc, waar ik mijn landing in het zevende vier met een dorade en een glas rosé: minder heroïsch dan die in Normandië, maar ja. Nu luister ik naar de verhalen van Irina, die druk vertelt over haar werk. Ze is net terug van de Costa Brava, waar Dom Pérignon voor een select gezelschap een diner organiseerde bij chefkok Ferran Adrià in zijn restaurant El Bulli, een mekka van de moleculaire keuken. Niet minder dan 47 gangen telde dit godenmaal, waarbij zes zeldzame vintages Dom Pérignon werden geserveerd, waaronder een magnum uit 1973. Ook actrices Heather Graham en Rosamund Pike prikten een vorkje mee, evenals de beroemde ontwerper Marc Newson.

Ach ja, 47 moleculaire gangen… Irina luncht net zo lief met deze salade niçoise van Le Petit Clerc.

Tokyo, New York, Milaan. Dit jaar was ze veel onderweg, vertelt ze de volgende dag, wanneer we flaneren door de Rue de Varenne, op weg naar het Musée Rodin. Daarom vindt ze het heerlijk, als ze thuis in Parijs is, een flink stuk  te fietsen of wandelen om tot rust te komen. In de prachtige beeldentuin van het Musée Rodin, bijvoorbeeld. ‘Parijs zit vol rustige plekken zoals deze,’ zegt Irina, waar je je aan het drukke stadsgedruis kunt onttrekken. Ook het Maison de Balzac bij Passy is er zo één. Leven in Parijs hoeft niet hectisch te zijn.’

We lopen terug langs de Esplanade des Invalides, waar de kanonnen trots naar de hemel wijzen, met een goed geluimde Eiffeltoren op de achtergrond. Na een fotomomentje bij Irina thuis, een charmant appartement dat ze huurt van een oud dametje, is het tijd voor de lunch bij Brasserie Thoumieux, waar Irina praktisch naast woont. ‘Ik kom graag eten bij de chefkok Jean-François Piège, het lukt hem iedere keer weer je te verrassen,’ zegt Irina. ‘Hij heeft een keer een diner voor gasten van Dom Pérignon verzorgd in de Château de Versailles. Piège werkte eerst in het restaurant van Le Crillon, het grote hotel aan de Place de la Concorde, maar had genoeg van het hogere sterrenkoken. Samen met Thierry Costes van Hôtel Costes, die eerder het Café Marly in het Louvre en Le Georges op het dak van het Centre Pompidou creëerde, kocht hij deze oude brasserie. Thoumieux was destijds een ingedut etablissement. Nu is het weer een geliefde plek, iedereen komt hier. Piège heeft gekozen voor fun: een eerlijke keuken, met ingrediënten van de markt, maar altijd op een ludieke manier opgediend.’

Thoumieux biedt twee opties: een betaalbare brasserie beneden, waar alleen het brood en de daarbij geserveerde pâté de sardine al een reis naar Parijs rechtvaardigen, net als de steak startare en de filet de cochon. Boven is een plek voor fijnproevers: hier komt Piège persoonlijk aan de tafel om te vragen hoeveel ingrediënten van de markt u die dag zou lusten, die hij vervolgens op geheel persoonlijke wijze bereidt. De prijs is natuurlijk passend bij een topkok die voor u persoonlijk iets in de pan gooit, maar bijzonder is het wel. ‘Uniek zelfs,’ preciseert Irina, terwijl ik geniet van mijn glas St Joseph en een zeer bijzondere pizza die als een ruimteschip van bladerdeeg op mijn bord prijkt. De fotografe doet haar best de schoonheid van deze gerechten op de gevoelige plaat te vangen. Ondertussen vraag ik Irina of ze nog wel piano speelt. ‘Jazeker,’ zegt ze enthousiast, ‘ik speel bij vrienden van mij en bij mijn ouders in Nederland, die ik regelmatig bezoek.’ Maar een eigen piano? Nee, dat ontbreekt nog aan haar Parijse geluk.

Thuis verdiep ik me verder in de geheimen van champagne. Het is de enige drank, zei Mme de Pompadour, die de schoonheid van de vrouw intact laat. Toen champagne in de achttiende eeuw geïntroduceerd werd aan het hof van Louis XV, zo wil de legende, werd het eerste glas over haar boezem uitgegoten… De gezondste van alle wijnsoorten, lees ik, die de spijsvertering helpt en vetten oplost. Champagne is tevens een antidepressivum: het bevat fosfor en lithium, belangrijke stoffen voor het reguleren van het humeur. En ook detoxen kunnen we met een glas champagne, dat het afvoeren van afvalstoffen stimuleert. Zou het echt waar zijn? Ik geloof het graag. Weg met die sapjes en Prozac-pillen, du champagne!

Voor méér foto’s en de PDF van het artikel in Leven in Frankrijk: zie de blog van fotografe Annewil Stroo

TIPS

Le Moulin de la Vierge

Een van de oudste bakkerijen van Parijs.

64, rue St Dominique

Mayaro

Mooie spiegels, prachtige stoffen, leuke kasten.

20, rue Amélie

Ophite

Laat hier uw persoonlijke, al dan niet ludieke verkeersborg/uithangbord maken.

3, rue Sedillot

Une boutique sur la comète

Irina’s favoriete vintage kledingwinkel van deze buurt

23, rue de la Comète

Tome Dom

Fijne boekwinkel, niet alleen Franse literatuur.

81,  rue St Dominique

Bar du Central

Een verrukkelijk café in Art Nouveau-stijl.

99, rue St Dominique.

Le Petit Clerc

De beste brasserie van de buurt. 

29, rue Cler

La Fontaine de Mars  

De beroemde brasserie uit 1908. Keuken: Sud-Ouest.

129, rue St Dominique

Brasserie Thoumieux

Het restaurant van Jean-François Piège.

79, rue St Dominique

 

Il Sorrentino

De beste Italiaan van Parijs. Zit altijd vol. Alles is hier mogelijk: een tagliatelle aux cèpes et au foie gras voor 25 euro of een heerlijke pizza voor 10 euro.

4, rue Monttessuy

 

Musée Rodin

Het prachtige museum in Hôtel Rodin, de tuin kost 1 euro.

79, rue de Varenne

Hôtel St Dominique

Charmant en rustiek hotel met binnenplaats vol bloemen en planten. Niet te duur. Vanaf 130 euro per nacht.

62, rue St Dominique

www.hotelstdominique.com

Hôtel 7 Eiffel

Luxueus en modern hotel met prachtig terras. Dit nieuwe hotel is nog niet zo bekend als het St Dominique en biedt een betere kwaliteit/prijs-verhouding. Vanaf 150 euro per nacht.

17 bis, rue Amélie

www.hotel-7eiffel-paris.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: