La vie au Ranch (IFFR-column)

Het zou een kanshebber moeten zijn voor de VPRO Tiger Awards van IFFR 2010: Sophie Letourneur (31) maakte een film over een studentenhuis voor meisjes, La vie au Ranch. En het heet dan wel ‘le Ranch’ maar het ligt midden in Parijs, bij Les Halles. Het groepje studentes dat daar woont leeft er behoorlijk op los. Het is roken, zuipen, praten over jongens, uitgaan, thuiskomen om zes uur en de hele dag op de bank liggen uitbrakken. De taal die de meisjes gebruiken is grof, en ze verzorgen zich ook niet al te best. Gezellig is het wel, al borrelen er in deze reageerbuis ook allerlei gevoelens van onzekerheid en jaloezie.

‘Ik wilde een film maken waarin jonge vrouwen nu eens niet zo overdreven mooi worden afgebeeld,’ zegt Letourneur. ‘Dat zien we al genoeg in Hollywoodfilms. Maar mijn actrices waren er niet altijd blij mee. Zij verzorgen zich in het echt een stuk beter!’ Zelf woonde ze als studente ook in zo’n huis, waar je bijna geen minuut alleen bent. Totdat ze het na een paar jaar wel welletjes vond. ‘De film gaat over zo’n groep en hoe je daar als individu volledig in opgaat. Het is eigenlijk een groot lichaam dat bestaat uit verschillende personen. Zo heb ik het ook willen filmen: ze zitten steeds heel dicht op elkaar, praten door elkaar heen, rollen over elkaar heen. En dat allemaal in een shot. Daarom heb ik voor het krappe 3 bij 4-formaat gekozen, in plaats van wide screen.’

De film lijkt soms nog het meest op een documentaire, maar Letourneur heeft alles precies zo geschreven en gestoryboard. ‘Ik heb wel veel aan improvisatie gedaan met de actrices voordat we gingen draaien. Ze zijn geen van allen professioneel en ik wilde dat hun karakters dicht bij henzelf zouden liggen. Op basis van die improvisaties ben ik gaan schrijven. Het resultaat is dat de gesprekken heel natuurlijk lijken maar ook boeien omdat er elke keer net iets grappigs wordt gezegd of iets waardoor je een personage beter leert kennen.’ De gesprekken worden, heel herkenbaar, voortdurend onderbroken door luid piepende telefoons: er komt weer een sms-je binnen. Is het jouw telefoon? Oh nee, het is de mijne.

De film begint met donkere shots, op een feestje. De kijker is even in verwarring: waar ben ik en waarom zie ik haast niks? Waarom versta ik haast niemand in dit gekakel? Dat was precies hoe Letourneur het wilde. ‘In het begin moet ook de kijker zich verloren voelen in de groep. Pas na een tijdje leer je de personages een beetje kennen en ga je je langzaam thuis voelen. Totdat je er zo midden in zit dat het verstikkend wordt.’ Pas dan wordt ook duidelijk wie eigenlijk de hoofdpersoon is: de studente Pam, die in het begin gewoon een van de studentes is, maar langzaam als individu uit de verf komt. ‘Zij is degene waar ik het meeste van mezelf in heb gestopt. En zij besluit na een tijdje net als ik om te vertrekken, omdat ze er stapelgek van wordt.’

Pam vertrekt naar Berlijn, waar ze zichzelf ontdekt als individu. ‘Zo is het met mij ook gegaan,’ vertelt Letourneur. ‘Ik ben iemand geworden. Ik had vrijheid nodig. Maar tegelijk kan ik niet alleen zijn. Ik ben doodsbang voor eenzaamheid. En ja, dat gaat moeilijk samen. Over dat spanningsveld gaat de film.’ La vie au Ranch is vooral zo goed omdat Letourneur iets van het echte leven weet te pakken: onbenullige gesprekken, vuile voeten, knallende hormonen en is dat jurkje niet te ordinair? Het is niet dramatischer dan een gewone dag van een paar studentes, maar Letourneurs camera kruipt er zo dicht op dat we het gevoel hebben fysiek aanwezig te zijn in de Ranch. Dat is een bijzondere kijkervaring, die zeker een Tiger Award verdient.

Gepubliceerd op Cineville.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: