Polanski en de waan van de dag

Polanski en de waan van de dag

Kijk naar onderstaande foto en zie: tien dagen geleden was Polanski een ietwat verlegen regisseur, een beetje vreemd glimlachend, alsof hij erg geniaal is en erg goede films maakt. Nu, sinds hij opgepakt is, heeft een ander beeld van Polanski zich daarvoor geschoven: dat van de pedofiel, de kinderverkrachter, de man die vlucht als hij wordt aangesproken op zijn roekeloze daden. Opeens zie je in de foto een zieke geest, de trekken van een maniak, een waanzinnige, een gewetenloze crimineel. De nonchalance van iemand die zich van geen god of goed mens wat aantrekt en die zichzelf geweldig vindt. De glimlach is opeens als die van een oorlogsmisdadiger, die nog altijd vrij rondloopt en wiens donkere verleden is bedekt door jaren van onverdiend succes en geluk. Alleen hijzelf weet dat hij eigenlijk een basterd is. 

h_9_ill_1249860_782b_roman

De Frans-Poolse cineast Roman Polanski (76) zit al tien dagen vast op een onbekende plek in Zwitserland. Er is veel gezegd en geschreven over zijn arrestatie. Een schande, zei de Franse minister van Cultuur, net als de directeur van het Festival de Cannes en nog een handjevol prominenten uit de filmwereld. Eindelijk gerechtigheid, zeggen veel jonge mensen die nu pas iets over de zaak lezen. De zeden zijn veranderd, in die 32 jaar dat Polanski voortvluchtig is, nadat hij in de VS was opgepakt voor seks met een minderjarig meisje. En niet in het voordeel van de zedendelinquent. 

Natuurlijk, seks met minderjarigen is laakbaar en strafbaar. De minderjarige,  zelfs als die  juichend instemt met de seks, kan er later last van krijgen. Op je dertiende ben je nog een kind, of  je wilt of niet. Je kunt wel de wereld rond willen zeilen, zoals de dertienjarige Laura Dekker, maar je beseft niet of dat wel zo’n goed plan is. Ook al kun je nog zo goed zeilen en ook al zie je er, als we Polanksi mogen geloven in wat hij zei over Samantha Geimer, uit als vijfentwintig,  je hebt nog te weinig van het leven gezien. Daarom mogen ouders ook iets terugbrengen naar de winkel dat hun minderjarige kinderen gekocht hebben, ook al is het een prima aanschaf en een prima beslissing van het kind geweest. Zo is de wet en die is er niet voor niets. 

De zaak-Polanski draait echter allang niet meer om de zaak zelf, maar om heel andere dingen. Het is 32 jaar geleden en Polanski is een andere man geworden. Nog belangrijker dan dat is de opstelling van Samantha Geimer: zij wil de zaak laten rusten, omdat zij er genoeg van heeft en niet langer door de media beschadigd wil worden. Ze heeft, toen Polanski een Oscar kon winnen, verklaard dat hij wat haar betrof prima naar de VS kon komen om die prijs op te halen. Zonder het risico te lopen alsnog opgepakt en veroordeeld te worden. En ze heeft herhaaldelijk gezegd dat deze zaak niet meer te maken heeft met haar en Polanski, maar met de ijdelheid van de procureurs.

polanski

Dat was in 1977 zo, en dat is nu weer zo. Het gaat om publiciteit en trots. De LA district attorney wil een naam verwerven als iemand die het er niet bij laat zitten. En daarvoor wordt de zaak-Polanski misbruikt. Het argument dat hij niet vrijuit mag gaan omdat hij een groot kunstenaar is, mag daarom schijnheilig heten. Polanski’s bekendheid is juist de enige reden dat deze zaak nog uit de la gehaald wordt. De criminelen lopen in LA vrij rond en schieten elkaar overhoop voor de deur van de district attorney. Maar die heeft wel wat beters te doen, Polanski vervolgen. Daarmee kom je verder in de wereld, met dank aan het succes van Romans films. En het is ook spannender, natuurlijk:  een filmmaker te vervolgen die 32 jaar geleden een faux pas begaan heeft. Het lijkt haast wel een film. 

Wat hier gebeurt is dan ook geen justitie. Het is de daad van een hyena in LA, gebaseerd op het primitieve get-the-basterd principe, dat als een rode draad door de Amerikaanse stijl van rechtshandhaving loopt. De zaak-Polanski is daar niet het beste voorbeeld van, maar niettemin een voorbeeld. En het is niet voor niets dat een beschaafd land als Frankrijk liever geen mensen uitlevert aan de VS. De juryrechtspraak deugt er niet, de doodstraf wordt er nog in ere gehouden en straffen van 800 jaar zijn geen uitzondering. Het is begrijpelijk dat Polanski gevlucht is en zich nooit meer bij de Amerikaanse rechter gemeld heeft. Hij is waarschijnlijk best bereid een redelijke straf te aanvaarden – al was het maar om er klaar mee te zijn -, maar in de VS is het justitieapparaat niet te vertrouwen.

Hij zou vijftig jaar kunnen krijgen, alsnog. Geofferd op het altaar van law and order, met een hypocriet glimlachende officier van justitie ernaast. Dan liever de glimlach van Polanski.

Advertenties
Comments
One Response to “Polanski en de waan van de dag”
  1. Emiel Bruijntjes schreef:

    “De juryrechtspraak deugt er niet, de doodstraf wordt er nog in ere gehouden en straffen van 800 jaar zijn uitzondering.”

    Bedoel je niet “zijn GEEN uitzondering” ?

    justitieapparaat is aan elkaar.

    Is dit voor cineville?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: