WeekBeeld: le roi est mort, vive le roi

mjVerkleed als Zorro. December 2008. Michael Jackson wil niet herkend worden, maar bereikt juist het tegenovergestelde. Iedereen op straat heeft het erover: daar loopt een gek, zijn naam is Michael Jackson, King of Pop, pedofiel, hypochonder, morfineverslaafde.

Michael Jackson bestond al niet meer. En nu is hij ook nog eens echt dood. Hij zou vijftig shows geven in een pak met duizenden Swarovski-diamanten. Het moest groter dan groots worden. Maar zo groots als deze show, de Michael Jackson R.I.P. show, waarbij miljoenen mensen tegelijk zijn hits beluisteren, huilend, zingend, de Moonwalk imiterend, zo groots had het toch niet kunnen worden. 

Jesse Jackson suggereert dat de arts schuldig is omdat hij Jacko een spuitje teveel heeft gegeven. Onzin natuurlijk, ook als dat waar is: Jackson heeft zijn eigen graf gegraven. De vraag blijft waarom zovelen van de allergrootsten (Elvis, Marilyn Monroe, James Dean, Lord Byron) niet oud lijken te kunnen worden. Zelf had Jackson het al voorvoeld: dat hem hetzelfde lot wachtte als de vader van zijn ex-vrouw, Elvis. 

Hoe gek het ook even was dat hij opeens dood was, inmiddels zou het alweer veel gekker zijn als hij nog zou leven. Natuurlijk is Michael Jackson dood. Hij was namelijk een van de allergrootsten. En net nu zwart het schoonheidsideaal begint te worden, sterft de man die altijd wit wilde zijn. 

Zijn gezicht was de reflectie van zijn tragiek: beauty is the beginning of horror. 

Van mensen die hem niet meer serieus namen heb ik nooit veel begrepen. Dat zijn dezelfde mensen die geen film van Woody Allen meer willen zien omdat hij met zijn pleegdochter naar bed ging. Als je zo redeneert kun je alle kunst wel afschaffen. Céline was een antisemiet, André Gide had seks met jongetjes, Grass was fout is de oorlog en, om nog maar eens een groot kunstenaar te noemen, André Hazes maakte wel eens wat kapot in huis.

We kunnen hem nu in het rijtje zetten: Oscar Wilde, Ernest Hemingway, Charles Bukowski. Allemaal heel rare en vervelende mensen. Johnny Meijer, de Jordanese accordeonist, helemaal geen leuke man. Zelfs Manke Nelis had een hekel aan hem.

Maar ja. Kunst die niet vernieuwt is geen kunst. En een kunstenaar die zichzelf niet opnieuw uitvindt, sterft. 

Aan de vooravond van zijn This is it tournee sterft hij. This is it. En dat is maar goed ook. Anders was het slecht met hem afgelopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: