WeekBeeld: Von Trier choqueert Cannes

trier2

De Deense cineast Lars von Trier komt altijd met een kampeerauto naar Cannes. Dat is een eind rijden vanuit Denemarken. De eerste keer kwam hij zelfs bij de ingang van het Palais des Festivals met zijn gammele camper aangereden, om vervolgens de rode loper te betreden.

Von Trier – die deze week in Cannes verdeeldheid zaaide met zijn schokkende film Antichrist – staat bekend om zijn films die je een week lang in volledige depressie achterlaten. Zo gaat Breaking the Waves over een meisje dat 100 % goed is en niettemin verguisd wordt door de kleine dorpsgemeenschap waarin ze leeft, totdat ze uiteindelijk ten onder gaat aan haar eigen goedheid en de onvoorwaardelijke trouw aan haar man. Je blijft achter met een hartgrondige haat jegens alle aardbewoners.

Nog erger werd het in Dancer in the Dark, ook zo’n film over een kindvrouwtje met een gouden hart: om de operatie voor haar kind met een oogafwijking te kunnen betalen werkt ze dag en nacht in een fabriek, totdat haar spaargeld gestolen wordt. Ze vermoordt de dief – een agent die een beetje in de war is – op diens eigen verzoek en krijgt daarvoor de doodstraf. De slotscène waarin ze verhangen wordt is waarschijnlijk de erste uit de hele filmgeschiedenis, vooral omdat Catherine Deneuve op het allerlaatst nog de bril van haar zoontje komt brengen als bewijs dat de operatie geslaagd is. Dat maakt het zo verschrikkelijk zielig dat zo’n scène je waarschijnlijk je hele leven niet meer loslaat.

Von Trier lijkt erop uit ons te confronteren met het ultieme onrecht, zoals ook in Dogville: daar wordt Nicole Kidman de hele film lang afgebeuld en vernederd door, eveneens, een kleine dorpsgemeenschap (ditmaal in Amerika, het land dat Von Trier zegt uitstekend te kennen zonder dat hij er ooit geweest is), totdat ze met haar machtige vader en handlangers het hele dorp afknalt: eindelijk gerechtigheid dus, een voor Von Trier ongewoon optimistisch einde.

Is Von Trier een Antichrist? Het is altijd dezelfde gitzwarte boodschap die zijn werk de wereld instuurt. Het is eigenlijk een soort anti-evangelie. Alles is verschrikkelijk, de mens is slecht en het goede wordt bestraft, in deze wereld die voor geen meter deugt en die bovendien de enige wereld is.

Niet verwonderlijk dus dat Roger Ebert, de grote Amerikaanse filmcriticus, na afloop van de nieuwe Von Trier in Cannes zei dat nog nooit een film hem met zo weinig hoop had achtergelaten.

Von Trier heeft zichzelf overtroffen met Antichrist: edele delen die verminkt worden en bloed spuiten in een verhaal over twee ouders die hun kind verloren hebben en elkaar vervolgens gaan mishandelen. Zo’n film was volgens Von Trier nodig om uit zijn depressie te komen. Kennelijk is het delen van een gevoel daarvoor essentieel; en in Von Triers geval zijn die gevoelens nu eenmaal extreem wreed en zwartgallig.

Zo wordt de wereld weer opgezadeld met een afschuwelijke film, die tegelijk een meesterwerk is. En kan Von Trier er weer even tegen.

Op de persconferentie maakte hij kwinkslagen. Over de scène waarin het Charlotte Gainsbourg-personage haar clitoris afknipt zei hij: ‘We konden de scène natuurlijk maar één keer opnemen.’

Von Trier blijft de meest ongrijpbare filmmaker van dit moment en misschien wel, zoals hij in Cannes niet schroomde van zichzelf te zeggen, de beste.

Bekijk de trailer: http://www.youtube.com/watch?v=w4ywtESUJaI

In WeekBeeld bespreekt Colin van Heezik elke week op deze site een beeld uit het nieuws.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: